วันนี้เปลี่ยนหัวไดใหม่ what does love mean ?

 

นึกถึง หนังสือของ jimmy liao ว่า

 

ความรักมักเป็นตัวทำลายมิตรภาพที่ไร้กาลเวลาเสมอ

 

ความรักก็เปรียบเสมือนเทคนิคการโยนตัวในอากาศ จะต้องกล้าหาญแต่อ่อนโยน ฝีมือดีพอกัน ร่วมมือประสานใจกัน เชื่อมั่นในฝ่ายตรงข้าม ปล่อยมือกระโจนเข้าหากัน จึงจะแสดงได้อย่างสมบูรณ์ .......ทว่าในท้องฟ้าแห่งความรักนั้นกลับไม่มีตาข่ายรักษาความปลอดภัยที่มั่นคง เมื่อหลุดมือก็หล่นลงมาย่อยยับแหลกราญ

 

ทำไมคนที่คิดเรื่องโรแมนติกผู้หญิงเลี้ยวซ้าย ผู้ชายเลี้ยวขวาจึงไม่เชื่อในรัก

 

 

   

เพลงนี้เป็นเพลงที่ชอบที่สุด น้ำตาไหลทุกครั้งที่ได้ฟัง

 

จากเรื่อง ร้อยฝัน พันดาว ชาวธนู

 

ดูแล้วร้องไห้ทุกตอน ฟังเพลงก็น้ำตาไหล แต่ รักเรื่องนี้มาก

 

บันทึกของมิฟูยุทั้ง 12 ตอน ใน ร้อยฝัน พันดาว ชาวธนู

บันทึกตอน
ที่:1


"ดาวดวงนั้นได้ล่วงหล่น ลงจากมือที่ยื่นขึ้นไปบนฟ้า
3ปีหลังจากเราเรียนจบ พวกเราก็กลายเป็นเรือลำน้อย
ที่ล่องลอยอยู่กลางทะเลที่มืดมิด...อย่างไม่รู้ทิศทาง"

 



บันทึกตอน
ที่:2


"พวกเราทุกคน คือเรือลำน้อย...
ถึงจะมีใครจมน้ำอยู่ ก็ไม่อาจเรียกให้ขึ้นมาได้
เพราะเรา คือเรือลำน้อยสำหรับคนคนเดียว
แต่ว่า...ใน
วันนั้น ฉันก็คิดได้
ถึงโดนคลื่นลูกใหญ่ซัด ใน
ทะเลกว้างใหญ่
แม้จะต้องสูญเสียจุดยืนของตัว
ได้มีเพื่อนๆ มีจิตใจผูกพันธ์เหมือนร่วมมองดาวดวงเดียวกัน
พลังที่ไม่อาจสร้างได้เพียงลำพัง หรืออาจสร้างขึ้นมาได้
ทั้งที่เป็นเรือลำเล็ก นั่งได้แค่คนเดียว แต่ไม่รู้ว่าทำไม
ถึงได้รู้สึกว่ายิ่งใหญ่เหลือเกิน
ปาฏิหาริย์นั้น อาจจะเกิดขึ้นแล้วก็ได้"



บันทึกตอน
ที่:3


"เราจะก้าวไปข้างหน้า หรือจะจมดิ่งอยู่กับที่
ตอนนี้พวกเรา ยังไม่รู้ใน
ทันทีหรอก
อะไรที่มันถูก และอะไรที่มันผิด
เดี๋ยวเดียว พวกเราก็ลืมเลือนมันไป
แต่ถึงกระนั้นพวกเรา ก็คงยังทำวันนี้ให้ดีที่สุด
ไม่ใช่เพื่อวันพรุ่งนี้ที่แสนไกล
แต่เพื่อ...ไปให้ถึงจุดสูงสุดของวันนี้
อนาคตไม่ได้อยู่ไกลเกินเอื้อม แต่มันรอให้พวกเราไขว่คว้าให้ถึง
และเพื่อให้เรา ได้หัวเราะร่วมกับทุกคนอีกครั้ง"



บันทึกตอน
ที่:4


"เมื่อพายุฝนผ่านพ้นไป ท้องฟ้าแสนสวยงามก็รออยู่
และใต้ท้องฟ้านั้น มีพวกเรา ที่ต่างก็เฝ้าดูแลกันและกัน
แต่ถึงกระนั้นท้องทะเล ก็ยังมีคลื่น
พวกเรานั้น เทียบกันแล้วช่างตัวเล็กเหลือเกิน
แต่ว่า...เมื่อดาวทั้ง7ดวงมารวมตัวกัน ดาวเหนือทั้ง7มารวมกัน
เราก็จะไม่ลังเลอีกต่อไป...พวกเราทุกคน เชื่อมั่นอย่างนั้น"



บันทึกตอน
ที่:5


"
อยากให้ตัวเองหายไปจากโลกนี้ ใต้ฟ้ากว้างใหญ่นี้
คงจะมีคนอธิษฐานอย่างนี้มากมาย
แล้ว...พวกเรา ก็ไม่มีอำนาจ ที่จะหยุดยั้งพวกเค้า
แต่มีอยู่อย่างเดียว ที่ฉันอยากจะบอกพวกเธอ
ถึงเธอจะเป็นเรือลำเล็กแค่ไหน รอบๆตัวเธอนั้น
ต้องมีคนที่เห็นความสำคัญของเธอ อย่าลืมหล่ะ...
คนที่รู้สึกว่า อยู่จักรวาลนี้ก็กว้างใหญ่เหมือนๆกับเธอ...ต้องมีอยู่แน่



บันทึกตอน
ที่:6


"ช่วงเวลาใน
อวกาศที่แสนยาวนาน ชีวิตของพวกเรา
เป็นเพียงแค่ช่วงแว๊บเดียวเท่านั้น
แต่ถึงกระนั้น ใต้ท้องฟ้าใน
ช่วงเวลาเดียวกันนี้
ก็มีเธออยู่...และมีฉันอยู่
มีฉันอยู่...และมีเธออยู่
แน่นอนว่าโลกใบนี้ คงไม่มีอะไรที่แสนสุขไปกว่านี้...อีกแล้ว"



บันทึกตอน
ที่:7


"ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ ไม่รู้ในตอน
นั้น ชั้นจะพูดอะไรออกไปนะ
ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะทำอะไร ให้คุณได้บ้างนะ
แสงสว่างที่ชื่อความอ่อนโยน มันมักจะมาช้าไปแค่ก้าวเดียวเสมอ
หลังพายุสงบ เรือที่บอบช้ำจะฉายแสง แสงอบอุ่นดุจดั่งดวงอาทิตย์"



บันทึกตอน
ที่:8


"ทำไมคนเรา ถึงได้ต่างกันเหลือเกิน
ทำไม...ถึงเข้าใจยากขนาดนี้
คนเรา...กล้าเผชิญกับความจริง
คนเรา...กล้ารักใครอย่างเปิดเผย
ทั้งที่เราต่างก็มีเวลาน้อยนิด
ทำไม...ถึงเอาเวลาน้อยนิดขนาดนั้น...
เลิกกัน ไม่เข้าใจกัน ทะเลาะกัน ทำไมถึงใช้เวลาให้เสียไปโดยเปล่าประโยชน์
ทั้งๆที่เราก็รู้ว่า แค่ได้อยู่ด้วยกัน ก็มีความสุขที่สุดแล้ว"



บันทึกตอน
ที่:9


"มีใครไม๊...ที่เรารักเค้าหมดหัวใจ
มีใครไม๊...ที่เราอยากเจอเค้า...เดี๋ยวนี้เลย
โชคชะตาก็ยังเหมือน ดวงดาวบนฟ้า
สุดท้าย ก็ต้องกลับมาอยู่ที่เดิม
การพบกัน คือจุดเริ่มต้นของการจาก
การจากกัน คือจุดเริ่มต้นของการพบกันครั้งใหม่
มันก็เหมือน ช่วงเวลาของจันทร์ข้างขึ้นข้างแรม
ที่พวกเรา ต้องก้าวต่อไปพร้อมกับภาวนา
แค่แป๊บเดียวเท่านั้น อย่างน้อยๆ แค่แป๊บเดียวก็ยังดี
ฉันอยาก ไปทะเลที่เดียวกับเธอ
แล้วคุณหล่ะ มีไม๊คะ
คนที่อยากพบหน้า ในตอน
นี้...มีไหมคะ



บันทึกตอน
ที่:10


"พวกเราก็คือ เรือลำน้อย
เป็นแค่เรือลำเล็กๆ ที่ไม่อาจช่วยเหลือใครได้
ต้องโดนคลื่นซัดสาด ต้องโดนพายุโหมกระหน่ำ
แม้แต่วันนี้พวกเรา ก็ยังอยากจะเปลี่ยนแปลง
และมันเป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ จนถึงตอน
นี้ก็ยังไม่มีใครรู้
และแล้ว เรื่องราวสุดท้ายของพวกเรา...ก็เริ่มต้นขึ้น"



บันทึกตอน
ที่:11

 

"......"(ทาเคชิตาย)

 

 


 


บันทึกตอนที่:12


"พวกเราทุกคน คือเรือลำน้อยๆ
ถึงจะมีใครจมน้ำ แต่ก็เรียกให้เค้าขึ้นเรือไม่ได้
เราเป็นเรือลำเล็กสำหรับนั่งคนเดียว
แต่ว่า...ฉันก็ยังเชื่อมั่น
แค่เรามีเพื่อน ที่มีใจผูกพันธ์ เหมือนดูดาวดวงเดียวกัน
มันจะทำให้เรามีพลัง ที่ไม่อาจมีได้เพียงลำพัง
ถึงแม้ทุกคน จะแยกจากกันไป
แต่ก็จะเหมือน มีคนอยู่ข้างๆเราเสมอ
เหมือนคนที่นั่งอยู่บนเรือลำเดียวกัน
ปาฏิหาริย์นั้น มันจะต้องเกิดขึ้น ใต้ท้องฟ้าเดียวกันนี้
แล้วคุณหล่ะคะ มองเห็นรึเปล่า...
มองเห็นดาวเหนือของคุณรึเปล่า?..."

 

ความฝันที่มองด้วยตา ช่างสวยงามกว่าความฝันที่หลับตามอง
ความรักต้องแม่นทั้งสองคนนะ ... เผื่อคนนึงแม่น แต่อีกคนไม่แม่น ... อาจชวนกันหล่นลงมาก็ได้
004073
26 ก.พ. 2551 เวลา 13:28 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic