365วันแห่งรัก

 

 

หนึ่งปีมี 365 วัน

ทำยังไงดีถ้ามีคนบอกว่า

 

"อยากใช้เวลาทั้ง 365 วันกับคุณ...แต่งงานกันนะ

 

โรแมนติกมากมาย วันนี้อ่านหนังสือเรื่องนี้ อ่านแต่ชื่อเรื่อง ต้องโรแมนติกแน่ๆ

 

แต่ คำพูดข้างบนเป็นคำขอแต่งงานของนางเอก

 

เอาละสิ สาวยุคใหม่ ขอหนุ่มแต่งงานเลยดีกว่า

 

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า

 

เรื่องรักอลหม่าน เมื่อหญิงสาวข้ามเวลาไปเห็นชีวิตคู่ชุลมุนของตนในอีก 365 วันข้างหน้า

เพียงแค่วันแรกของการแต่งงาน ลัลนารีก็พบว่า ตุลา สามีของเธอ นัดพบกับแฟนเก่า แม้สามีจะอ้างว่าเป็นการพบปะกันเรื่องงาน แต่ด้วยความที่ลัลนารีเป็นผู้หญิงที่ขี้หึงอย่างร้ายกาจ ชีวิตแต่งงานของทั้งคู่จึงเริ่มต้นด้วยความหวาดระแวง

ลัลนารีได้รับสมุดบันทึกเล่มเก่า ๆ มาจากหมอดูเฒ่าคนหนึ่ง สมุดอันลึกลับนั่นเองที่ทำให้ลัลนารีสามารถข้ามเวลาไปยัง 365 วันข้างหน้า เพื่อดูความเป็นไปของชีวิตคู่ตนเอง ซึ่งส่อเค้าไม่ค่อยดีนัก เธอพยายามกลับมาเปลี่ยนชีวิตรักในปัจจุบันให้ดีขึ้น ทว่ายิ่งเปลี่ยน เรื่องก็ยิ่งวุ่นวายไม่หยุดหย่อน

"หย่าขาดจากกันตลอดกาล" หรือ "ใช้เวลาร่วมกันตลอดไป" มีเพียงลัลนารีกับตุลาเท่านั้นที่เป็นผู้ให้คำตอบแก่ชีวิตรักได้... - หนังสือ book 365 วันแห่งรัก

 

เรื่องนี้สนุกมาก จากโรแมนติก เป็นนางเอกสุดแสบ ที่บอกรักพระเอกได้ทุกวัน ส่วนพระเอกก็คุณสมบัติในฝันของสาวๆ นางเอกก็เลย หึงแหลก ของของใคร ใครก็หวง ตลุยแหลก พระเอกดั้นเป็นอัยการ จะหาความยุติธรรมกับความรัก การกระทำสำคัญกว่าคำพูด ผู้หญิงที่ไหนจะเข้าใจ คำรักไม่เคยออกจากปาก

แต่ ที่ชอบมากคือ เรื่องนี้ สอนใจสาวขี้หึง ขี้วีน อย่างฉันได้เป็นอย่างดีว่า

อะไรที่ยังไม่เกิด ก็อย่าเพิ่งไปคิด ไปเต้นจนขาดสติ ตักตวงความสุขข้างหน้าที่ตาเห็น ใจรู้สึก ชีวิตก็จะเป็นสุข

แล้วก็สิ่งที่ครองรักได้ยาวนาน คือ ความไว้ใจ และ ซื่อสัตย์

 

อ่านจบรีบ ท่องชื่อ ผู้แต่งเลย ร่มแก้ว เขียนดีมาก เพิ่งอ่านเล่มแรก จะได้ติดตามกันต่อไปเลย

 

นอกเรื่อง ไป search เรื่องย่อใน net ดันเจอบทความนี้ เข้ากันได้ แล้วก้ชอบจัง

 

365 วันเพื่อเรียนรู้คำว่า"รัก

 

คำว่า "รัก" สั้นแต่บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเรียนรู้คำๆ นี้ ถ้าคิดจะปลูกต้นรัก ต้องรู้จักรดน้ำ พรวนดินให้สัมพันธภาพยืนนาน  หลายๆ คนก็ต้องเสียอนาคตและบางคนถึงกับต้องจบชีวิตของตนเองก็เพราะคำนี้ ในขณะที่อีกหลายๆ คนดูเหมือนประสบความสำเร็จในการเรียนรู้คำว่า "รัก" มีชีวิตครอบครัวที่ใครๆ อิจฉา แต่จริงๆแล้วเจ้าตัวไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับพยายามดิ้นรนเพื่อเรียนรู้คำว่า "รัก" จนครอบครัวสับสนวุ่นวาย

          เชื่อว่าคนที่เกิดมาทุกคนนอกจากความรักที่ได้รับจากคุณพ่อคุณแม่และญาติพี่น้องแล้วพวกเขาก็สนใจที่จะเรียนรู้คำว่า "รัก" อยู่ตลอดชีวิต วันนี้เรามีนิทานที่จะเล่าให้ฟัง หวังว่าเมื่ออ่านจบแล้วพวกเราคงได้เข้าใจและเรียนรู้คำว่า "รัก" ได้มากขึ้น................เรื่องมีอยู่ว่า




         เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมรั้ว
เธอมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้น เธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาด้วยความสงสัย...อยากรู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร?

วันที่ 1 เธอนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่..รอคอยวันที่มันจะเติบโต เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตเร็วจึงรดน้ำจนล้นกระถาง

วันที่ 2 เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น..ทันใดนั้นก็มีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้น เด็กหญิงเอาปลาทองใส่ไว้ในโหลและคิดว่าคงรดน้ำมากเกินไปจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบและเฝ้าดู

วันที่ 3 เธอเปิดเตาอบออกดูเห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้น มันมองมาที่เธอและเดินตามเธอตลอดเวลา เด็กหญิงมีความคิดว่าควรจะใส่ปุ๋ยให้มันและเริ่มเทปุ๋ยจนหมดถุง และ..รอ

วันที่ 4 มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด เธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกให้กับลูกไก่ แต่ละวันเด็กผู้หญิงจะเฝ้ารอดูว่าจะมีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดดที่แรงกล้า

วันที่ 30 เด็กหญิงเบื่อที่จะรดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดด และดูแลต้นไม้ เธอรู้สึกไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือนแต่ก่อน เธอทิ้งต้นไม่นั้นไว้โดยไม่สนใจมันอีก..ต้นไม้เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสีเหลือง ไม่มีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก..

วันที่ 180 ใบไม้เริ่มแห้งกรอบ ดินเริ่มแตกแยกเหมือนครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมัน..เธอเศร้าเสียใจอย่างมาก
 
วันที่ 250 เด็กหญิงรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ...เธอมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจอย่างที่เคยเป็น

วันที่ 251 เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้าด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วยความหวัง

วันที่ 252 เธอใส่ปุ๋ยและพรวนดินให้ต้นไม้ มีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ

วันที่ 300 การเอาใจใส่ ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชอุ่ม..และที่น่าประหลาดใจคือ เมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีแดงเล็กๆรูปร่างคล้ายหัวใจ... เด็กหญิงตื่นเต้นดีใจกว่าทุกครั้ง

วันที่ 340 เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีแดงนั้นทุกเวลาที่ว่าง เธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่โดยไม่ได้สนใจว่ามันจะกลายเป็นอะไรต่อไป..เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใด เธอเพียงทะนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด

วันที่ 365 เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง กระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีแดงรูปหัวใจอีกแล้ว ดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป

แต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้ เพราะมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอ เข้าใจเธอ และเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย

เด็กผู้หญิงใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรัก และในที่สุดเธอเรียนรู้ว่า

1. ต้นไม้แห่งความรัก หากรดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดดที่จัด และดูแลต้นไม้มากจนเกินไปไม่ได้แปลว่ามันจะเจริญเติบโต แต่มันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง อาจดูน่าสนใจแต่สิ่งที่ได้มานั้นจะนำมาซึ่งความผิดหวัง เสียใจก็เป็นได้
 
2. การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไรเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น และถึงแม้เราจะยอมรับที่จะสูญเสียแต่ก็ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้

3. ช่วงแห่งการดูใจกันหากจะรักใคร จงปลดปล่อย "คนที่รัก" ให้เป็นอิสระ หากรักนั้นย้อนกลับมา รักนั้นก็คือของเราและจะเป็นของเราตลอดไป หากรักนั้นมิได้กลับมา รักนั้นก็มิได้เป็นของเราตั้งแต่แรก

4. การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ต่อไป

5. ไม่มีคำว่าสาย สำหรับความรักแท้ เพราะ “รัก” เริ่มต้นใหม่ได้ด้วย

การรู้จักให้อภัย รู้จักลืมสิ่งที่เคยผิดพลาดระหว่างกัน

การรู้จักขอโทษ และไม่พยายามทำผิดอีก

ความอดกลั้น อดทน ซึ่งถือเป็นความรับผิดชอบซึ่งกันและกัน

ความเข้าใจซึ่งกันและกัน แล้วปรับความเข้าใจใหม่อยู่เสมอ

ความไว้วางใจกัน ต่างต้องรู้จักเคารพในสิทธิส่วนบุคคลของกันและกัน จงยืนอยู่ด้วยกัน แต่ว่าอย่าใกล้กันนัก เพราะว่า ต้นไม้ใดๆ ก็ไม่อาจเติบโตใต้ร่มเงาของกันได้
 
ความเสียสละ ไม่ยึดติด ไม่เรียกร้อง และปราศจากเงื่อนไข

คุณล่ะ......ใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในรัก

 

  

ความฝันที่มองด้วยตา ช่างสวยงามกว่าความฝันที่หลับตามอง
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic