home pro sale

 

 

วันนี้แหม่มชวนไปทานข้าวกับนิก the star เค้ามีแฟนคลับไปกัน 8 คน บอกแหม่มว่า ฉันจะไปทำไม วันนี้ต้อลกลับจากญี่ปุ่นฉันยังไม่ไปรับเลย

 

นอน หลานชายนายอู๋มาบ้าน ก่อนไปซ้อมเทคอนโด้ เลยนั่งเล่นเกมส์ big city กับหลาน อยู่เป็นนาน

 

ตอนบ่ายหลังจากแหม่มสังสรรค์กับนิก หน้าบานมาเลย ก็ปล่อยโอกาสให้มันเล่าถึงนิกให้ชุ่มปอด

เราก็มาถึง impact แหม่มมันอยากมาเดินงานนี้ ก็เลยเอาใจมันหน่อย ลากมันไปดู af เป็นเพื่อนหลายทีแล้ว

เพิ่งนึกได้ยังไม่ได้ทานข้าวเลย ทาน เฝอร้าน viet กับ กาแฟเย็นสุดหวาน black canyon

 

ที่bank กรุงศรี แจกบัตร true man nat tol ด้วย แต่เรา point ไม่ถึง มี 9000 กว่า เกือบถึง

 

เดินๆ  ๆ ดูของนี่สนุกจริงๆ ได้โทรศัพท์ไร้สายมา  2 อัน ซื้อเร็วมาก แหม่มบอกว่า บอกคนขายเหมือนซื้อลูกชิ้นเลย เอา โทรศัพท์ 2 อัน ได้ สีขาว กับ สีดำ ไว้คนละชั้น

 

ต่อมาแหม่มได้เครื่องทำความสะอาดแบบไอน้ำ อยากได้บ้าง แต่โทรหาน้องชาย น้องบอกว่าจุกจิกไม่ให้ซื้อ

ก็เลยได้ที่แขวนผ้าที่มีชั้นด้วยสีขาวให้แม่ ตอนจะเอา เหลือ อันสุดท้ายพอดี มีป้าคนหนึ่งเอาสามอันเลย ทุกคน ยืนเฝ้า รอรถเข็น ที่มีน้อยมาก แย่งกันอย่างกับอะไรดี ก็มันลดตั้งห้าสิบเปอร์เซ็นต์

แล้วก็ได้ ม่านพับ ซื้อมาทำไมก็ไม่รู้สีเขียว

ที่ใส่ผ้าซักเป็นดอกไม้สีชมพู

แล้วแหม่มก็ไปเลือก ม่านพับ มาสี่อัน พอเรามาเลือกก็มีคนมาแย่งๆๆๆ แถมมาถามนู้นถามนี่ จนรำคาญ บอกให้ไปถามคนขาย ก็เลยแกล้ง ซื้อม่านพับแบบไม้ไผ่มาสองอัน แกล้งคนเล่น ซะงั้น

 

จะไปซื้อ โซฟา sb เห็นในโบร์ชัวร์ลดเยอะมาก ดันหมด เสียดายจัง

 

เดินวนอีกหลายรอบ ของที่อยากได้หมดไปเยอะ ก็เลยไปงานข้างๆ ไปได้ชุดว่ายน้ำมาหนึ่งชุด อย่างรวดเร็ว เพราะสระว่ายน้ำหมู่บ้านเสร็จแล้ว เราจะผอม เราจะแข็งแรง แต่เราไม่อยากดำเพราะว่ายน้ำเลย

 

หิว แวะทานก๋วยเตี๊ยวไก่เจ้าเด็ดตลาดลาดปลาเค้า มาม่าหมูตุ๋นใส่ทุกอย่างอร่อยจังเลย ตบด้วยไอติมกะทิครบเครื่อง อายัม 

 

กลับบ้านพาลักกี้เดินเล่นกับแหม่ม เจอผู้ชายคนนั้นที่ขี่จักรยานจูงหมาตัวโตแล้ว ความจริงเจอกันหลายหนไม่เคยพูดกัน แต่หมาเค้าชอบมาหาฉัน วันนี้แหม่มอยู่ด้วย เค้าก็ถามว่า ชื่ออะไร ก็เลยตอบชื่อหมาตัวเองไป แถมไม่ถามต่อด้วยนะ บอกว่า หมาคุณกับหมาฉันสนิทกัน แต่ในใจคิดว่า แต่ฉันไม่คุยกับคนแปลกหน้า เลยเดินหนีออกมาอีกทาง ไอ้ลักกี้เหมาทรยศพยายามไปทางหมาใหญ่ ยื้อกันพอสมควรกว่าจะลากมันออกมาได้

 

ไปส่งแหม่มกลับบ้าน แหม่มมาตื้อ อยากดู นัทต้อลโจว่าน เหมือนจุ๋มเลย ก็เลยว่า ไปซื้อบัตรหน้างานละกัน

 

ไปอ่าน ซุ้มต้อลที่พันทิป เค้ามีเรื่องอะไร ใครว่าต้อล อะไรก็ไม่รู้ เฮ้อ ทำไมมันมีแต่เรื่อง มันดีตรงที่เราไม่รู้เรื่องนี่แหล่ะ

 

ยังคุยกับแหม่มเลยว่า ทำยังไงจะเป็นแฟนคลับให้พอดี ไม่มาก ไม่น้อยจนเกินไป ส่วนใหญ่แฟนคลับ ก็อยากแค่ให้คนที่ตัวเองเชียร์จดจำเค้าได้บ้าง เท่านั้นแหล่ะ ทั้งๆที่จริงๆควรจะสนใจผลงานของเค้ามากกว่า

 

ถ้ามีใครมายุ่งกับชีวิตฉันมากๆ ฉันคงบ้าตาย เพราะตัวฉันมีโลกส่วนตัวสูงเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

 

 

          

ความฝันที่มองด้วยตา ช่างสวยงามกว่าความฝันที่หลับตามอง
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic