ถึงพี่วิกที่รักของเอย

 

 

"ถึงพี่วิกที่รักของเอย กว่าพี่วิกจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ก็คงจะเป็นเวลาพลบค่ำ และเอยคงไม่ได้อยู่เมืองไทยแล้ว..."

เอยเดาไม่ถูกว่าพี่วิกจะนึกตำหนิเอยหรือเปล่า ที่จากไปโดยไม่ล่ำลา ที่แน่ๆ เอยรู้ว่าพี่วิกคงสบายใจที่ไม่มีเอย อยู่ขวางหูขวางตา ให้ต้องหงุดหงิดอีกต่อไป เอยยอมรับว่าผิดสัญญาที่จะรับใช้พี่วิกหนึ่งปี คิดว่าหนึ่งปีมันนานเกินไป มันนานเกินไปสำหรับพี่วิก ที่ต้องทนกับผู้หญิงที่พี่วิกแสนจะเกลียดชังการแยกกันชั่วชีวิต จึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด แม้จะทำใจยาก เอยขอบคุณในสิ่งที่ดีๆที่พี่วิกมอบให้ อาหารมื้อค่ำเมื่อคืนนี้ เป็นมื้อที่อร่อย และมีความหมายที่สุดในชีวิตเอย มันเป็นความฝันลมๆแล้งๆของเอย เอยรู้ว่าระหว่างเรา พี่วิกไม่เหลือความทรงจำอะไรดีๆไว้อีกแล้ว แล้วเอยก็หมดหนทาง ไม่รู้ว่าจะทำให้พี่วิกรู้สึกดีขึ้นได้อย่างไร
เอยไปโบสถ์ก็เพื่ออธิษฐานขอพรพระเจ้าคุ้มครองพี่วิกให้พ้นอันตราย ให้มีสุขภาพแข็งแรง เป็นที่รักของทุกคนที่สำคัญให้พี่วิกมีความสุขกับคนที่พี่วิกรัก คุณเมนี่เป็นคนน่ารัก เหมาะสมกับพี่วิกทุกอย่าง เอยดีใจที่พี่วิกมีผู้หญิงดีๆอย่างคุณเมนี่คอยดูแล และยืนเคียงข้างพี่วิกไปตลอดชีวิต
…คืนสุดท้ายสำหรับเรา อาจไม่น่าจดจำสำหรับพี่วิก แต่มันเป็นคืนที่เอยประทับใจ ถึงแม้เอยจะเจ็บปวดแค่ไหนเอยจะเก็บความทรงจำนั้นไว้ ไม่ว่าสุขหรือทุกข์

พี่วิกจะอยู่ในความทรงจำของเอยเสมอ…

น้องเอย

 

                        

 

ใจร้าว… 

… ความรักของ “เขา” และ “เธอ”….
… “พี่วิก” และ “น้องเอย”
… “คำมั่น” และ “สัญญา”…
…“พี่วิกรักเอย”…
… “เอยรักพี่วิก”…
…แล้วทำไมทั้งสองหัวใจที่เปี่ยมด้วยรักมั่น…ถึงต้องจบลงด้วยความร้าวราน…

 

"อยากจำหน้าพี่วิกไว้นานๆ พี่วิกต้องอยู่รับความสุขความสำเร็จไปอีกนานเอยเป็นกำลังใจให้นะคะ"
"คำพูดแบบนี้ ฉันเคยได้ยินเธอพูดมานานแล้ว"
"ที่พูดซ้ำ ให้แน่ใจว่าพี่วิกจะจำได้ว่าเอยรู้สึกอย่างนั้น จริงๆ ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้นะคะ"

 

“คนหัวใจด้านอย่างเธอ ไม่มีวันรู้รส ว่าคนที่สูญเสียคนที่รักที่สุดไปพร้อมกันสองคน มันเจ็บปวดทรมานแค่ไหน ฉันดีใจที่ได้เจอเธออีกครั้ง ดีใจที่มีวันนี้ ที่ฉันได้หลุดพ้นข้อสงสัย ฉันไม่ต้องถามว่า ทำไม สิ่งที่เห็นมันชัดเจนยิ่งกว่าคำตอบ ที่ออกมาจากปากเธอด้วยซ้ำ”

 

“ที่เอยไปทำความรู้จักคุณเมนี่ เพราะเมนี่คือคนรักของพี่วิก เขาจะอยากรู้จักเอยหรือไม่ ไม่สำคัญ ความสำคัญมันอยู่ที่พี่วิกรักไม่ว่าใคร ถ้าพี่วิกรักเอยอยากรู้จักอยากรักด้วยค่ะ”

 

“ผมขอโทษ ผมพยายามแล้วแต่อารมณ์มันพาไป… อารมณ์ของผู้ชายคนหนึ่ง รักผู้หญิงคนหนึ่งเต็มหัวใจ ถ้าเรารักใครสักคนสุดหัวใจ เราจะไม่เดินไปจากชีวิตเขา ผมจะไม่เดินออกไปจากชีวิตคุณ”

 

"การแก้แค้น เอาคืน หรือจะเรียกอะไรก็แล้วแต่ มัน ไม่มีข้อยกเว้นเลยหรือคะ คำขอร้องของเอยไม่มีความหมายต่อพี่วิกเลยใช่ไหม หรือตอนนี้ แค่อยากเห็นเอยเจ็บปวด เอยยอมรับค่ะ ว่าเอยเจ็บ ได้ยินแล้วคงสะใจพี่วิกมากสินะคะ"

 

"เอยทำทุกอย่างด้วยความจริงใจ...แม้จะนึกน้อยใจกับการกระทำของพี่วิก แต่ไม่เคยเกลียดพี่วิก ความรู้สึกของเอยที่เคยมีต่อพี่วิกอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น ไม่เปลี่ยนแปลง"

 

                      

 

"การที่เธอกลับมาพร้อมคู่หมั้น มันเหยียบย่ำหัวใจที่ร้าวรานมา 8 ปีของฉัน ให้เจ็บปวดขึ้นไปอีก เธอรู้ไหม เธอกลับมาฆ่าฉัน กลับมากลบซากฝังร่างของฉัน ให้ยิ่งกว่าตายทั้งเป็น"
"เอยไม่ได้ตั้งใจ เอยอยากชดใช้ให้พี่วิกจริงๆ ถ้ามีทางไหนเอยจะชดใช้พี่วิกได้ เอยจะทำ"
"ได้...ในเมื่อเธอทำให้ผู้ชายคนนี้ทุกข์ทรมานเพราะความรัก ฉันก็จะทำให้เธอช้ำใจเพราะความรักที่มีกับผู้ชายอีกคน"

 

ไม่ว่าพี่วิกจะทำอย่างนี้กับเอยเพื่อต้องการแก้แค้น เพื่อความสะใจ หรือเพื่ออะไรก็แล้วแต่ เอยจะไม่หนีอีกต่อไปแล้ว พี่วิกอยากทำอะไรเอยก็เชิญเถอะค่ะ ถ้ามันเป็นความสุขของพี่วิก เอยยินดี"
ทำไมเธอต้องทำแบบนี้ รู้ไหม มันยิ่งทำร้ายมากเท่าไหร่ เธอทำให้ฉันมีแต่ความเคียดแค้นชิงชัง ทำให้ฉันต้องทำร้ายเธอ จนฉันแทบไม่เหลือความเป็นคนอยู่แล้ว ช่อลดา"
"พี่วิก...ที่เอยทำ มีแต่ความจริงใจจริงๆ เอยรู้ว่าเอยผิด เอยอยากชดใช้ให้พี่วิก"
"หยุดพูดคำนี้เสียที ไม่มีอะไรชดเชยความเจ็บปวดของฉันให้กลับมาเหมือนเดิมได้หรอก ตราบใดที่ใจเธอยังมีผู้ชายคนนั้น เธอก็ไม่ใช่น้องเอยของฉันอีกต่อไป"
กรวิกเดินหนีเอย เอยวิ่งตามจนถึงหน้าลิฟต์ ยื้อยุดกรวิกไว้ ทั้งอ้อนวอน
"พี่วิก...ฟังเอยก่อน เอยยังเป็นน้องเอยคนเดิมของ
พี่วิก หัวใจของเอยยังเป็นของพี่วิกคนเดียว"
กรวิกรีบเข้าไปในลิฟต์...และประตูลิฟต์ปิดลง...เอยทรุดตัวลงร้องไห้อย่างไม่อายใคร...
"ฉันขอโทษ ที่ทำให้เธอผิดหวัง" กรวิกร่ำร้องออก มาคนเดียวในลิฟต์ "แต่ที่ฉันทำ เพราะความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอมันมากมายเหลือเกิน...ฉันต้องการเธอ ช่อลดา แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง ถ้าเธอยังยืนยันความรู้สึกของเธอที่มีต่อกันไม่เปลี่ยนแปลง ฉันก็จะไม่ฝืนใจเธออีกต่อไป...เธอจะอยู่หรือแต่งงานกับใครก็ได้ ขอแค่ เธอยังอยู่ใกล้ๆฉัน หัวใจของเธอ ยังมีให้ฉันตลอดไป"
นี่คือสิ่งที่กรวิกคิดและสามารถแปลงความชอกช้ำเป็นความสุขในนาทีนี้...

 

                                                       

"แปดปีที่เอยจากไป ใจของพี่อัดแน่นไปด้วยความแค้น คิดเพียงแต่ว่า เมื่อไหร่กลับมา จะเอาคืนให้สาสมที่สุด...แต่เอยคงไม่รู้...การที่เราทำให้คนที่เรารักเจ็บปวด มันทำให้เราเจ็บปวดมากกว่าหลายร้อยพันเท่า"
"ทำไมเอยจะไม่รู้ เอยรู้ซึ้งถึงความรู้สึกนั้นดี เพราะเอยเคยเจอเหตุการณ์เลวร้ายนั้นมาแล้ว...วันที่เอยไปอเมริกา เอยเสียใจที่ไม่ได้บอกลาพี่วิก เอยอยู่ที่สนามบินเหมือนคนไม่มีชีวิตจิตใจ...เอยเห็นพี่วิกที่นั่นด้วย" แล้วเอยนึกถึงวันที่กรวิกวิ่งไปหาเธอ ขณะที่เดินไปยังประตูผู้โดยสารขาออก ขณะที่กรวิกตามมองหน้าผู้หญิงผมดำทุกคน...เอยฝืนใจเดินเข้าไปจนได้...เสียงเรียก "น้องเอย..." ยังแว่วอยู่ในหู ขณะเข้าไปนั่งเช็ดน้ำตาเหมือนคนไม่มีหัวใจ ในที่สุดเอยก็ตัดสินใจเดินเข้าไปข้างใน ด้วยความคิด...ให้เขาพบสิ่งที่ดีกว่าในชีวิต...
เอยนึกถึงวันนั้นแล้วอดน้ำตาไหลไม่ได้ เอยมองกรวิก แล้วสารภาพถึงความรู้สึกตอนนั้น
"พี่วิกไม่รู้หรอกว่า ที่เอยทำเป็นไม่เห็น ไม่ได้ยินเสียง พี่วิกในวันนั้น...อยากวิ่งไปกอดพี่วิก แต่ต้องห้ามใจ...ใจที่เหมือนถูกทิ่มแทงซ้ำๆ คนที่แทงก็คือตัวเอยเอง"
"เราควบคุมความรักได้อย่างนั้นหรือ หัวใจควบคุมไม่ได้เหมือนสมอง ถ้าหัวใจพี่รักใคร พี่จะรักคนนั้น พี่ควบคุมมันไม่ได้หรอก พี่รักเอยคนเดียว เข้าใจไหม"

อินกับเรื่องใจร้าว ดูไปดูมาร้องไห้ไปพร้อมกับน้องเอยไปซะแล้ว ดูใจร้าวแล้ว ไม่เข้าใจในตัวนางเอก แต่ ไปชอบสมการความรักที่ไม่เป็นอุดมคติ ของเมนี่มากกว่า ฉันเป็นอย่างนางเอกน้องเอยไม่ได้หรอก รักใครก็อยากครอบครอง  แถมขี้หึงด้วยนะ แต่ถ้าทำได้ ก็ซึ้งแบบใจร้าวน้ำตาพรากๆกันเลย  เศร้ามากๆ ไม่ไหว ไมเกรนจะขึ้นเอาละสิ 

"ฉันเข้าใจสิ่งที่คุณพูด...แต่มันยากที่เราจะรักใคร โดยไม่สนใจอดีตของเขา" เมนี่เดินบนสวนสงบเงียบริมฝั่งน้ำ
"คุณสนใจได้ แต่อย่าใส่ใจ มันจะเป็นเรื่องที่ทำให้ ไม่สบายใจ"
"คุณคงรักเอยมาก อะไรคือความรักของคุณ คุณรักเอยตรงไหน"
"แล้วคุณล่ะ รักกรวิกตรงไหน"
"ฉันอยากเห็นเขามีความสุข ตลอดเวลา"
"ในความสุขนั้น ต้องมีคุณอยู่ด้วยรึเปล่า...คุณพร้อมจะเห็นเขาอยู่อย่างมีความสุขกับใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณรึเปล่า...
ความรักของผมที่มีต่อเอยเป็นแบบนั้น"
เมนี่อึ้ง นึกไม่ถึงว่าลักษณ์จะทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กอมมือสำหรับความรัก
เมนี่นั่งมองสายน้ำนิ่งเงียบ เขาถามว่า ตอนนี้สบายใจรึยัง?
"ขอบคุณที่สอนให้รู้จักความรักมากขึ้น แต่ฉันคงรักใครแบบคุณไม่ได้หรอก
ฉันยังกิเลสหนา ถ้ารักใครโดยไม่ ครอบครอง ไปบวชชีดีกว่า ไม่รู้จะรักไปทำแมวอะไร"
ลักษณ์อดขำไม่ได้ แต่ก็บอก "ลงทุนพูดตั้งนาน นึกว่าคุณจะซึ้ง"
"ฉันซึ้งมาก แต่ทำไม่ได้ มันเป็นความรักในอุดมคติ...
แต่เพื่อไม่ให้คุณเสียใจ ฉันจะพยายามเปลี่ยนทัศนคติ ไม่ใช่จะรับอย่างเดียว จะมีให้แล้วก็ให้ด้วยก็แล้วกัน"
"ความรักไม่ยุ่งยาก ถ้าคุณเจอคนที่ใช่ ที่เบื้องบนส่งมา คุณจะรู้ว่ามันง่ายกว่าที่คุณคิด วิกอาจจะใช่หรือไม่ใช่ของคุณ
แต่สักวันคุณจะรู้เอง...

มาอับต่อ ใจร้าววันพฤหัส

วันนี้หวีทททท อยากโดนลักพาตัวไปอยู่ resort หรูแถวปราบุรีแบบนี้บ้างจัง

วันนี้ พี่วิก กบ น้องเอย น่ารัก

 

 

                   

ความฝันที่มองด้วยตา ช่างสวยงามกว่าความฝันที่หลับตามอง
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic