เติบโต

 

 

คิดถึงเด็กผู้ชายคนนั้นเหลือเกิน

 

 

ไม่เคยผิดหวังใน sense ของตัวเองขนาดนี้ เคยมั่นใจว่ามองอะไรอะไร ทะลุ

 

ให้โอกาสตัวเองอีกสองวัน มองอะไรให้ชัด ยังคงเชื่อมั่นในละอองบางๆที่ลอยกลางอากาศ

 

แล้วคงเฉลยได้เอง อย่าด่วนตัดสินใจสิ still

 

 

แสบตา แปลกจัง น้ำตามันไหลออกมาเอง

 

 

          

 

 

นี้คือความเป็นจริงที่ฉันมี ในทุกๆนาทีที่เลื่ยนลอย
อ่อนล้าบ่อยๆ ที่ต้องค่อยจะทนเหงา…
อาจจะจริงที่เธอไม่ทิ้งไป แต่ในใจไม่มีคำว่าเรา
เจ๊บช้ำเปล่าๆที่รักเราไม่เท่ากัน
คำๆเดียวกัน จากคนๆบางคน ก็ต่างแล้ว…
ใจใครใจมัน ความรักมีไม่เท่ากัน และฉันก็พอเข้าใจ

*ถ้าหากความรัก… ของเรา…มันมีไม่เท่ากัน…
ฉันว่าเราก็ควรต้องยอม…รับมัน…
หากว่าเรายังฝืน…มันก็คงไม่ได้อะไร…
หากว่าใครถาม…ว่าเรา…จบลง…ด้วยเรื่องอะไร…
ฉันคงทำได้เพียง…แค่ตอบ…เขา…ไป…
ว่าที่สุดแล้ว จะทำอย่างไร รักเราถึงมีให้ไปมันไม่เท่ากัน…

ถ้าหากจะบอกรัก…ใครสักคน… มันก็ไม่ได้ยากลำบากลำบนสักเท่าไร…
แต่จะรักษาให้มันอยู่นาน ให้เป็นอย่างใจ…
โอ้ว มันชักยากชักเย็นมากมายเหลือเกิน… 



คำๆเดียวกัน จากคนๆบางคน ก็ต่างแล้ว…
ใจใครใจมัน เมื่อรักมีไม่เท่ากัน สุดท้าย รักนั้นก็จบไป…

ความฝันที่มองด้วยตา ช่างสวยงามกว่าความฝันที่หลับตามอง
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic