pic

 

 

wan พี่เพิ่งเห็นรูป แฟนน้อง ที่บางคนถ่ายลงใน facebook วันนี้เชยได้อีก 55

 

เห็นแล้ว จิตตกเล็กๆ นี่มันแบ้วตัวแม่นี่นา จิกหน้าเก่งมาก ดูมีอายุแล้วด้วย แล้วแต่งตัวเอริ่ม

 

 

 

 

เฮ้อ สาวสาว สดสด น้องเราก็ไม่ชอบ สงสัยชอบคนเอาใจ เห็นแล้ว ดูแล้วมันไม่สมกันน่ะ แต่ที่คนเค้าว่าไม่เหมาะสมมักจะคบกันนาน เหมือนมีแรงฮึดให้เอาชนะไง

 

 

 

ชีวิตใครชีวิตมัน

 

 

เรามันคนชอบคนแก่กว่ามาตลอด เลยงงๆว่า สาวสาวสมัยนี้ชอบกินเด็กซะจริง เรื่องรักของใครเราไม่ยุ่งอยู่แล้ว เห็นฉันบ้าๆ ตามๆอย่างนี้ ก็เป็นคนมีโลกส่วนตัวสูงมากคนหนึ่งเหมือนกัน แต่คนที่ฉันชอบส่วนใหญ่ มักจะต้องมีอะไรให้ฉันทึ่งมากๆ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง พอฉันหายทึ่งคนนั้น ฉันก็จะหาข้อบกพร่องของเค้า ไม่ไ้ตั้งใจหา มันเห็นเอง แล้วฉันก็จะรำคาญ อยากไปหาคนที่น่าทึ่งคนใหม่ โดยไม่รู้สึกเสียดายคนเก่าเลยด้วยซ้ำ

 

อย่างงี้ เรียกว่าตัวเองเจ้าชู้เปล่าเนี่ย

 

 

ที่ผ่านมามักจะทำร้ายคนอื่น แต่ ตัวเองชอบอารมณ์เศร้า เหงา รัก เป็นที่สุด อันนี้หาได้จากการสมมติตัวเองเป็นนางเอกนิยายโดนพระเอกทำร้าย โฮะ โฮะ โฮะ

 

 

สงสัยฉันคงยังไม่เคยรักใครมากพอสักที ก็บ้าอ่านนิยายจนไม่ยอมรับความจริงว่า โลกของนิยาย กับ ชีวิตจริง มันช่างไม่เหมือนกันซะเลย

 

 

ไปไปมามา ก็ เขียนถึงเรื่องตัวเองซะงั้น ก็ไดฉันนี่เนอะ อยากบ่น อยากงี่เง่า อะไรก็ได้ ตามสบาย

 

 อยากลงเพลงโปรดดด

 

               

 

 

 

                  ทุกๆครั้งที่เปิดดูละคร มีบางตอนที่ฉันเองไม่อาจมี
ในละครมีผู้ชายดี๊ดี คงเป็นใครคนที่เธอนั้นใฝ่ฝัน

แต่กลับมาสู้ชีวิตจริงไม่มีให้อิงอะไร
ใครๆ ก็มองเราไม่ดี

งั้นผู้ชายดีๆ คงมีแต่ในนิยาย
งั้นผู้ชายอย่างฉันก็ต้องเจ็บใจไปทุกราย
เพราะผู้ชายดีๆ นั้นมีแค่ในนิยาย
ฉันก็แค่ผู้ร้ายถึงรักแค่ไหนคงต้องตาย
สุดท้ายเค้าได้เธอไปครอง

ใครว่าชีวิตเหมือนในละคร
ชีวิตน่ะมันยิ่งกว่าละครอีก ฟังกันนะ ฟังละวะ
ถึงร้ายก็รักนะ เกเรยังไงก็รักนะ
หน้าตาเป็นตัวกำหนดเทวดาเขียนบทยังไงกันวะ
อยากเกิดเป็นตัวพระ แต่เค้าลิขิตให้เป็นตัวร้าย
ใครจะรู้ว่าทศกัณฑ์รักนางสีดามากกว่าเท่าไหร่
ถึงร้ายก็รักจริงไม่ใช้สลิงไม่ใช้สตั้น
เหนื่อยใจก็เล่นโผนางเอกร้องโฮสั่งงานศพครั้น
อกหักมาทีไม่มีคนดูเห็นใจ
จะเปิดศึกชิงนางก็คงต้องแพ้เรื่อยไป
จะมองทางซ้ายจะมองทางขวาเฮ้ยมันก้อโกงนี่หว่า
มือถือดอกไม้ไว้หนวดไว้เคราเขาหาว่าโจรป่า
โรมรันพันตูความรักของ+++ชักมัน
ขีดๆเขียนๆกันไปเฮ้ยเด๋วเล่นไม่ทัน
จะรีบไปไหนสงครามยังไม่จบยังต้องรบอีกครั้ง
คุณคิดว่าผมรักเธอเท่าไหร่มากกว่าพันครั้ง
จะยอมตายพลีกายช่วยให้ละครขายดี
เกิดชาติหน้าฉันใดขอเป็นพระเอกสักที

แต่กลับมาสู้ชีวิตจริงไม่มีให้อิงอะไร
ใครๆ ก็มองเราไม่ดี

โลกของฉันมันต่างจากละคร
มันเป็นตอนที่ฉันเองต้องผิดหวัง
ความเป็นจิงที่ต้องเจออีกครั้ง
ความเป็นจิงที่คู่กันกับตัวร้าย

แต่กลับมาสู้ชีวิตจริงไม่มีให้อิงอะไร
ใครๆ ก็มองเราไม่ดี

งั้นผู้ชายดีๆ คงมีแต่ในนิยาย
งั้นผู้ชายอย่างฉันก็ต้องเจ็บใจไปทุกราย
เพราะผู้ชายดีๆ นั้นมีแค่ในนิยาย
ฉันก็แค่ผู้ร้ายถึงรักแค่ไหนคงต้องตาย
สุดท้ายเค้าได้เธอไปครอง

ผู้ร้ายก็ต้องลงไปกอง

 

ความฝันที่มองด้วยตา ช่างสวยงามกว่าความฝันที่หลับตามอง
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic