กลับไปกลับมา

 

 

กลับมาคราวนี้คิดถึงไดอารี่มากกว่าเดิม ทั้งๆที่ไดอีสแบบเดิมที่เคยคุ้นไม่มีอีกแล้ว

 

ไม่ค่อยชอบสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไป ย้ำว่า ตัวเอง แก่แล้วสินะ

 

การที่หลงอยู่ใน facebook เจอเรื่องอะไร ก็ถ่ายรูป post ลงทันที มีเพื่อนรับรู้ไม่ต้องตามไปเล่าว่าฉันทำนู้นนี่โน่น 

 

แต่ มันก็ไม่ใช่สำหรับไดอารี่ ที่ฉันไม่เคยแม้แต่จะลงรูปของตัวเอง แต่ เรื่องราวในไดอารี่ กลับเป็นตัวตน ความคิด ของฉัน ที่สามมารถถ่ายทอดออกมาอย่างจริงใจ ไม่ต้องถนอมน้ำใจใคร เป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง

 

ชอบที่ waan น้องในไดที่เคยเจอกัน เคยพูดว่า สิ่งที่ฉันเขียนในได กับ ตัวตนของฉันที่น้องเขาเห็น คือ คนคนเดียวกัน

 

ขอบคุณ waan เหลือเกิน สิ่งที่กลัวที่สุดคือ เมื่อเราอยู่ในโลกของ internet เราอาจจะเผลอสร้างตัวตนในอุดมคติขึ้นมา และ สูญเสียความเป็นเรา ถึงตัวเรายังมีข้อบกพร่องอยู่มากมาย แต่ลึกๆฉัันเชื่อว่า ทุกคนอยากเป็นคนดี และ อยากเป็นที่รัก

 

 

คงจะกลับมาใช่ชีวิตในไดมากขึ้นละนะ

 

 

มุม af

 

เรื่องราวมากมาย เวลาทำให้คนเปลี่ยนไป วัยผู้ใหญ่ทำให้คนเรากระด้างมากขึ้น มั่นใจมากขึ้น แต่ มุมอ่อนโยนของวัยเด็กได้หายไป แต่ ทุกสิ่งอย่าง ย่อมมีข้อดีข้อเสียในหนึ่งเรื่องราวอยู่แล้ว สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคืือ คำคน ที่แพร่ต่อๆกันไป จนม่รู้ว่า สิ่งไหนคือสิ่งที่จริงหรือลวง

 

แค่อยู่กันอย่างซื่อตรง มันยากนักหรือไง

อีกเรื่องคือ ความเหมาะสม เรื่องนี้ อาจจะต้องใช่สมองคิด มากกว่า หัวใจคิด

 

 

 

ความฝันที่มองด้วยตา ช่างสวยงามกว่าความฝันที่หลับตามอง
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic